Jedno z najlepszych opowiadań Jacka Dukaja, rozsławione przez stworzony na jego podstawie krótki film animowany Tomka Bagińskiego pod tym samym tytułem. Film otrzymał nominację do Oscara (2003) a towarzyszący mu rozgłos sprawił, że Jacek Dukaj przestał być kojarzony jako pisarz, który brawurowo zadebiutował Złotą galerą i, przynajmniej do czasu wydania monumentalnego Lodu, stał się autorem sfilmowanej Katedry. Jeszcze przed powstaniem filmu opowiadanie przyniosło pisarzowi pierwszą nagrodę Zajdla (po sześciu innych nominacjach). Po raz pierwszy opublikowane w zbiorze W kraju niewiernych, nagrodzonym Śląkfą, Sfinksem i Fantomem.