Kolejna powieść Jacka Dukaja (Aguerre w świcie, Extensa oraz Perfekcyjna niedoskonałość), w których podstawowym składnikiem świata przedstawionego jest społeczność postludzi - osobników, którym postęp technologiczny pozwolił osiągnąć moce / możliwości / umiejętności niedostępne staremu dobremu Homo sapiens. Wizja koegzystencji obu społeczności w Perfekcyjnej niedoskonałości wydaje się być najbardziej dojrzała, a na pewno najbardziej optymistyczna. W sam środek tętniącego życiem świata zostaje wskrzeszony Zamoyski, postać na której szybko koncentruje się uwaga wszystkich grup interesów mających dostęp do Studni Czasu. Powieść, choć nie cieszyła się tak dużą popularnością jak Inne pieśni, przyniosła pisarzowi kolejną nagrodę Zajdla.