Córka łupieżcy

Coming of age story w świecie, w którym ostatnią i jedyną nauką człowieka jest archeologia

Wszystko już było. Od początku istnienia wszechświata niezliczone cywilizacje najróżniejszych gatunków inteligentnych odkryły i stworzyły wszystko, co było do odkrycia i stworzenia. Teraz, po miliardach lat, można jedynie odkopywać ruiny wymarłych potęg i wykradać ich skarby.

Ojciec Zuzanny był archeologiem obcych cywilizacji. Największe korporacje i najpotężniejsze państwa Ziemi od wielu lat mają dostęp do cmentarzyska nieludzkich sztuk i technologii – zwanego Miastem – lecz kryją prawdę o nim przed masami; od dawna wynalazki ludzkości nie są odkryciami ludzi, lecz łupami z wypraw ksenoarcheologów. Ojciec Zuzanny zaginął na takiej wyprawie. Teraz, na osiemnaste urodziny, otrzymuje ona przesyłkę z kluczem do Miasta i tajemniczymi wskazówkami od ojca.

Córka łupieżcy zabiera czytelników na spacer ulicami Nieskończoności, do przedwiecznego Miasta - odbicia wszystkich miast zbudowanych kiedykolwiek przez ludzi i nie ludzi, w tym wszechświecie i w poprzednich, skarbnicy wszelkiej wiedzy i pola zmagań między Potęgam

Największa wartość tej powieści, podobnie zresztą jaki innych książek Dukaja, to kreacja świata, w którym toczy się akcja. Świat Córki łupieżcy diametralnie różni się od naszego, rządzącego się prostymi zasadami - coś istnieje lub nie, ktoś żyje lub umarł. W świecie tej powieści istnie istnienie jest stopniowalne - pojawiają się tu ludzie przedurodzeni i pośmiertni, przedmioty i zjawiska istniejące bądź zachodzące realnie mieszają z bytami wirtualnymi, elementami halucynacji, snu, wizji narkotycznych.

Włodzimierz Jurasz, Dziennik Polski

Skromna futurystyczna nowelka czy gnostycka z ducha powieść stawiająca pytania ostateczne? Córka łupieżcy to kwintesencja pisarskiego stylu Jacka Dukaja.

Piotr Kofta, Dziennik Gazeta Prawna